MASŁOMĘCZ
Wieś do 1944 r. zamieszkana przez Ukraińców. 19 marca 1944 r. została spacyfikowana przez oddziały AK „Czarusia” Sergiusza Konopy i BCh „Rysia” Stanisława Basaja.
Na terenie wsi odkryto cmentarzysko i osadę Gotów z II—IV w. n.e. Osobliwością cmentarza są prawie wyłącznie pochówki kobiece i dziecięce. Zapewne związane jest to ze zwyczajami wojennymi Gotów, którzy odbywali dalekie, trwające niekiedy wiele lat wyprawy wojenne (dochodzili aż do Dunaju), pozostawiając kobiety w specjalnie tworzonych osadach w bezpiecznym miejscu. Podobne cmentarzyska na terenie Polski odnaleziono w okolicach Kleszewa k. Pułtuska i w Malicach Kościelnych na pd. wsch. od Opatowa.
3 km na wsch. Mieniany. We wsi w XIX w. istniała cerkiew greckokatolicka, zamieniana w 1875 r. na prawosławną. W 1885 r. została zastąpiona nową świątynią drewnianą która została rozebrana w 1938 r. Do 1944 r. wieś zamieszkana była przez Ukraińców. 19 marca 1944 r. została spacyfikowana przez oddziały AK „Czarusia” Sergiusza Konopy i BCh „Rysia” Stanisława Basaja.
Dawna kaplica grobowa rodziny de Magura-Malan, obecnie kościół rzymskokatolicki filialny Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny, murowana, wzniesiona w 1 poł. XIX w.
6 km na wsch. Cichobórz. Wieś do 1944 r. zamieszkana była przez Ukraińców. 19 marca 1944 r. została spacyfikowana przez oddziały AK „Czarusia” Sergiusza Konopy i BCh „Rysia” Stanisława Basaja. Cmentarz z I wojny światowej, położony przy drodze z Szychowic do Mienian, rozmieszczony na rzucie wydłużonego prostokąta, otoczony wałem ziemnym. Znajduje się tu 56 zbiorowych mogił i 2 pojedyncze rozmieszczone po 2 stronach alejki biegnącej środkiem cmentarza. W latach osiemdziesiątych XX w. we wsch. części cmentarza zbudowano kaplicę rzymskokatolicką, obecnie kościół parafialny. Część mogił zniwelowano i zdewastowano.
MODRYŃ
We wsi w 1406 r. wzniesiona została cerkiew prawosławna z fundacji króla Władysława Jagiełły. W 1596 r. została zamieniona na cerkiew greckokatolicką, w l. 1875-1938 ponownie prawosławna, 1938-39 zamieniona na kościół rzymskokatolicki, w czasie II wojny światowej wykorzystywana jako magazyn zbożowy, przejęta przez kościół katolicki w latach osiemdziesiątych XX w. Dawna cerkiew greckokatolicka Opieki Najświętszej Marii Panny, obecnie kościół rzymskokatolicki filialny Matki Boskiej Królowej Polski, murowana, wzniesiona w 1740 r. w miejscu wcześniejszych świątyń, z fundacji Rozalii Wilgi, która według miejscowych przekazów poleciła, aby po śmierci pochowano ją przed głównymi drzwiami świątyni, by w ten sposób odpokutować za grzechy. Wokół świątyni cmentarz przykościelny, d. przycerkiewny, na którym pochowani są dawni właściciele Modrynia, dwaj żołnierze z czasów II wojny światowej i duchowny prawosławny. Cmentarz z I wojny światowej (0,1 km na pn. wsch. od kościoła), gruntownie uporządkowany na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Pochowani zostali tu żołnierze, wśród nich oficer armii niemieckiej.
Skrzyżowanie dróg. 7 km na pn. wsch. od skrzyżowania dróg – Szychowice.
W 2 poł. XVIII w. i w pocz. XIX w. wieś była własnością Leszczyńskich. Od 1767 r. istniała tu cerkiew paraf, greckokatolicka zamieniona w 1875 r. na prawosławną, rozebrana w 1946 r. W okresie okupacji hitlerowskiej działał tu silny kuszcz OUN (Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów). Kuszcz to była nadrzędna jednostka terenowa, której podlegały poszczególne wsie ukraińskie stanowiące zaplecze, zwłaszcza aprowizacyjne i osobowe, dla ukraińskich oddziałów zbrojnych. Przy kuszczu istniał na ogół rezerwowy oddział zbrojny USN (Ukraińskiej Samoobrony Narodowej), rekrutujący się z miejscowej ludności, mobilizowany w razie potrzeby. Szychowicki oddział USN wykonywał zwłaszcza akcje wymierzone przeciw Polakom zamieszkałym w okolicznych wsiach i przysiółkach oraz przeciw Ukraińcom nie współpracującym z nacjonalistami. Akcje te charakteryzowały się często wyjątkowym okrucieństwem. W rejonie wsi działał okresowo, mając silne wsparcie w miejscowym kuszczu, oddział UPA – sotnia „Jahody” Iwana Sycz-Sajenki. 10 marca 1944 r. wieś została spacyfikowana przez oddziały AK „Czarusia” Sergiusza Konopy i BCh „Rysia” Stanisława Basaja.
Park podworski z końca XVIII w. o założeniu regularnym. W nim okazały dąb szypulkowy o obw. 650 cm, jesion wyniosły o obw. pnia 300 cm, lipa drobnolistna o obw. pnia 430 cm i buk zwyczajny o obw. pnia 460 cm. Obok miejsca po cerkwi znajduje się czynny cmentarz prawosławny (d. greckokatolicki), są na nim groby ofiar (ich liczba nie ustalona) walk polsko-ukraińskich z 1944 r. We wsi jest także drugi cmentarz prawosławny (d. greckokatolicki).