Kędzierzyn Koźle

Sławięcice, wymienione w 1260 jako dobra kameralne księcia opolskiego Władysława, wcześniej miały prawa miejskie. W l. 1287-1308 należały do księcia kozielsko-bytomskiego Kazimierza i były jego letnią rezydencją. Następnie były własnością m.in. książąt opolskich – Bernarda, Mikołaja. W XVIII w. właścicielem był hr. Hoym, a na drodze dynastycznej dostały się w ręce książąt saskich Hohenlohe-Oehringen, którzy wznieśli tu, w 1827, po spaleniu się XV-wiecznego zamku, nową rezydencję (1830). W XVIII w. Sławięcice znane były jako ośrodek przemysłowy (produkcja łyżek oraz wyrobów cynowych i mosiężnych); w 1783 liczyły 384 mieszkańców. Blachownia 396 mieszk., Kędzierzyn – 166. W XIX w. ważny ośrodek hutniczy (1801 wielki piec), a w pobliskiej Blachowni powstała pierwsza na kontynencie walcownia blach i pudlingarnia (1828). Wyroby sławięcickich zakładów hutniczych otrzymały złoty medal na wystawie przemysłowej w Berlinie (1844). Koncentracja zainteresowań księcia Hohenlohe na przemyśle cynkowym i węglowym w rejonie Katowic doprowadziła do zaniechania produkcji W kapitałochłonnych zakładach w rejonie Sławięcic (1884).

Po I wojnie światowej zorganizowały się towarzystwa śpiewacze, m.in. chór „Wanda” w Sławięcicach. W III powstaniu śląskim powstańcy tarnogórscy opanowali osadę, następnie tereny nad Odrą (9 maja Kędzierzyn i Przystań Kozielską zdobywali powstańcy z baonów bytomskiego i katowickiego). W pałacu księcia Hohenlohe-Oehringen w Sławięcicach ulokował się sztab 1 dywizji wojsk powstańczych dowodzonych przez Ludwika Ludygę-Laskowskiego. Dopiero 4 czerwca oddziały powstańcze opuściły Kędzierzyn i Sławięcice pod naporem przeważających sił niemieckich.

W Sławięcicach neogotycki kościół z l. 1864-69 z obrazami późnobarokowymi z XVIII w. oraz ruiny późnoklasycznego pałacu. Zachował się pawilon ogrodowy (belweder) z 1802, mauzoleum klasycystyczne z 1790 w parku krajobrazowym z pocz. XIX w. z okazami drzew oraz głazów narzutowych.

Na terenie miasta Kędzierzyn-Koźle liczne miejsca pamięci narodowej z okresu powstań śląskich i l. 1939-45. Wśród nich pomnik Ofiar Faszyzmu w Sławięcicach (1965) wg proj. H. Burzyńskiego i w Blachowni Śląskiej (1968) wg proj. J. Borowczaka oraz pomnik ku czci żołnierzy Armii Czerwonej poległych w walkach na Opolszczyźnie (1963), w parku miejskim w Koźlu. W Kędzierzynie olbrzymi cmentarz wojenny, gdzie spoczywa 18 000 żołnierzy radzieckich. Obelisk z 1959.

Terenami rekreacyjnymi Kędzierzyna-Koźla są: ośrodek wodny w Januszkowicach, lasy sławięcickie, tor kartingowy w Kędzierzynie, kryta pływalnia (ul. Świerczewskiego), boiska sportowe i sztuczne lodowisko (os. Buczka II), kąpielisko (ul. Skarbowa).

Przez miasto przebiega niebieski Szlak Powstań Śląskich z Góry św. Anny do Katowic (Kłodnicą – Koźle – Kędzierzyn).

Wyjazd z Kędzierzyna-Koźla na pn. zach. ul. Kłodnicką.

KŁODNICA

Dzielnica Kędzierzyna. Pierwotnie wieś, znana już w 1260 („villa Clodnicze”). W 1790 po połączeniu Kanału Kłodnickiego z Odrą wybudowano tu przystań i śluzy.

Rozgałęzienie dróg: w kierunku pn.-wsch. do Raszowej (4 km) i Leśnicy (3 km) i pn.-zach. (zgodnie z trasą) do Zdzieszowic.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *